Op vrijdagmiddag 30 oktober vertrok een bus met een twintigtal mensen naar het Dominicanenklooster in Huissen bij Arnhem. Zij waren afkomstig uit verschillende activiteiten die MARA organiseert voor HIV geïnfecteerden. Het ging om een inspiratieweekend, bedacht door Jade, Floor en Arlene van MARA, samen met Paul, oud pastor van het Wijkenpastoraat Oude Noorden. De bedoeling van het weekend was om even vrij te zijn van de dagelijkse zorgen, inspiratie op te doen via lotgenoten, in een kring waar je je veilig voelt om je verhalen van lief en leed te delen. Het reisgezelschap was heel divers qua geslacht, herkomstland, alleenstaand met al dan niet kinderen, of samenwonend met een partner.
In het programma maakten we gebruik van twee katholieke feestdagen: Allerheiligen op 1 november en Allerzielen op 2 november, precies in dit weekend. Op zaterdag – Allerheiligen – was de kernvraag “Wie is voor jou een voorbeeld? En waarom kies je dit voorbeeld?” We keken naar heiligen als rolmodel of inspiratiebron. Voor Christenen zijn zij een voorbeeld bijv. voor naastenliefde of solidariteit en dienen als houvast in het leven. Geen twee heiligen zijn hetzelfde; iedereen heeft een eigen kwaliteit. Zo was er de heilige Martin de Porres (1579–1639) bekend om zijn nederigheid, medeleven en inzet voor de armen. Hij was mulat en leefde in Peru, een racistische samenleving. Martin begon als schoonmaker in het klooster en had talent voor ziekenzorg. Hij was de eerste Dominicaan van kleur. Al tijdens zijn leven was hij een held van het volk en later een populaire heilige.
Op zondag – Allerzielen – stonden we stil bij dierbare mensen die we verloren hebben. Er was stilte, een gedicht en bloemen.
Ik werd vooral getroffen door het rondje “Waar sta je nu”? Ieder kwam met zijn ervaringen over het uit de kast komen als HIV geïnfecteerde. Bij sommigen ging het ook over hun gender. Er waren mensen die de sprong in het diepe genomen hadden, recent of langer geleden. Anderen stonden op de drempel om die stap te wagen. En sommigen wisten nog niet goed hoe het aan te pakken. Immers, leven met een HIV infectie betekent leven met een geheim, met angst om buitengesloten te worden door familie, collega’s, of vriend.
Ik merkte hoe belangrijk de steun van lotgenoten is, van de “community” zoals ze zeggen. De steun in woorden en in gebaren zoals armen om mensen heen slaan. De stiltes als iemand zijn worsteling vertelde. Je voelde de saamhorigheid.
Daarom zijn dit soort bijeenkomsten belangrijk. Het houdt mensen op de been en je ziet hoe mensen elkaar tot zegen zijn.
Paul Bergmans
